دوای درد مشکلات جهان سوم!

۱- پيش از شما به سان شما بي شمارها

                        با تار عنكبوت :نوشتند روي باد !

                                             كين دولت خجسته ي جاويد زنده باد

   من فکر میکنم همه مردم کشورهای جهان سوم علی الخصوص حاکمان وجیره خوارانشون باید روزی صد بار این شعر زیبای استاد شفیعی کدکنی رو تو دفتر مشق هاشون بنویسن.حتماً مشکلاتشون حل میشه حتماً! میگید نه امتحان کنید.

۲- یه دوستی داشتیم همیشه وقتی یه سری اخبار اختراعات و دستاوردهای آنچنانی کشور رو میشنید میگفت: "علی مثل اینه که گدا رو از تو جوب در بیاری کروات بهش بزنی!!!" حالا این ماهواره امید هم منو یاد این دوست مشهدیمون انداخت . آخه یکی نیست بگه تو کشور ما هیچ مشکلی نیست همه لنگه فتح فضا بودن دیگه ...

۳- سفیر اسرائیل تو دانشگاههای سوئد یه لنگه کفش دشت کردن؛ ایضاً نخست وزیر چین تو دانشگاههای انگلستان هم . دیگه از سوئد که با فرهنگ تر نداریم .این هم از دانشجوهای کشورهای متمدن!قابل توجه دوستای عزیز من ...

ادامه مهرورزی دولت نهم نسبت به زنان

مقاومت زنان ايراني در مقابل لايحه موسوم به "حمايت از خانواده" و ناکامي نسبي محافظه کاران در تحميل محدوديت ‏هاي باز هم بيشتر بر آنان پس از دواج، مدافعان قوانين ضد زن را به در پيش گرفتن ترفندي جديد سوق داده است. ترفند ‏جديد عبارت است از تلاش براي "فريب دادن قانوني" زنان در هنگام ازدواج، از طريق ايجاد تغييري کوچک ولي ‏تعيين کننده در عقدنامه ها. اين کار با عوض کردن يک کلمه عربي (عند المطالبه) با يک کلمه عربي ديگر (عند ‏الاستطاعه) در سندهاي ازدواج صورت گرفته، در شرايطي که احتمالاً اکثريت بسيار بالاي دختران، نه تنها متوجه اين ‏تغيير نمي شوند، که در صورت متوجه شدن نيز از الزامات حقوقي سنگين کلمه جديد آگاه نيستند، و شايد بسياري از ‏آنان اساساً معني کلمه فوق را نيز ندانند.‏...

دنباله مطلب رو در وبلاگ ابله تپه نشین بخونید.

آخرین برگ سفرنامه باران

هر وقت یادمه تو اون دور دورا اون موقع ها که همیشه دوست داشتم چشم تو چشم هم بشیم و نمیشد و بعدشم که نخواستم بازم نشد همیشه خدا یه برقی تو چشماش بود  که دل آدمو گرم میکرد ... اما حالا چشماش کدر بود خسته ، مستاصل ، درمونده ! لبخند زورکی اش رنگ نداشت مضطرب بود حرف میزدیم اما همش براش تکراری بود شروع کرد به حرف زدن .بعد از مدتها منطقی حرف میزد اما دیگه کسی حوصله منطق رو نداشت.

میدونست اگه دورش جمع شدن از حب خودش نیست از بغض بقیه است میدونست بهش پناه آوردیم . اما چطور میتونست حالیمون کنه که یکی باید اونو پناه بده! میگفت بالا مشکلی ندارن ولی خوب میدونست که هشت سال تحملش کردن ... چشماش میگفت این موج احساسات فردا که فرو کش کرد شما میریدو من میمونم . من میمونم و سیل  انتظارات و این خرابه ای که تحویل میگیرم شما میرید و من میمونم ومردم و خدای خودم... میگفتیم چیزی نمیخوایم فقط باش ... اما چشماش میگفت چطوری آخه منم آدم آخه منم حق دارم نباید یه حداقلی برای خودم متصور باشم ... میدونست اگه باشه تا موقعی که بحث نخواستنه همه چی خوبه اما بعد ... اما بعد وقتی این موج احساسات فرو نشست هرکی ساز خودشو میزنه هرکی نسخه خودشو میپیچه ...

به فردای 27خرداد که فکر میکرد دلش میگرفت چشماش ریز میشد ... یاد مسعود میفتاد یاد حاج حسین یاد کفن پوشها یاد کوی دانشگاه یاد بحرانهای هر 9 روز یکبار یاد قتلهای زنجیره ای یاد کنفرانس برلین یاد کارنوال عاشورا یاد عبداله نوری یاد مهاجرانی یاد سعید حجاریان یاد موج یاد چراغ یاد وامصیبتای علما که امروز جیکشون در نمیاد یاد بسته شدن فله ای مطبوعات ... یادش میفتاد که چطور پای انتخابات شوراهای دوم ایستاد و مردم همراهیش نکردن یادش میفتاد که چطور سر انتخابات مجلس هفتم نایستاد و متهم شد به همه چی. یاد آخرین ۱۶ آذر تو دانشگاه تهران افتاد به خودش گفت اینا همون جوونان که دیروز اون حرفا رو میزدن و امروز اومدن اینجا که چی بازی به جا ... همه اینها مثل یه نفر در حالت احتضار از جلوی چشماش میگذشت ... مثل یه قربانی که دوبار ببرندش به مذبخ و حالا ما اومده بودیم که بهش بگیم کمکت میکنیم تا دوباره به قربانگاهت برگردی .... آب پاکی رو دستاش ریخته بودیم "...یا میای یا خائنی ..." طفلی پشتش لرزید باید انتخاب میکرد قربانی شدن رو یا خائن بودن رو ...

                      "با موجی که شکل گرفته من مانده ام با چه روئی به مردم بگویم که نه!"

مطمئن شدم که میاد چون به چشماش نگاه میکردم و همه گفتن نمیاد چون به دهانش چشم داشتن ...

دلم گرفته چرا اینجا هر کی دلش با مردمه قربانی میشه و مردم به این قربانی سنگ میزنن... کاش این آخرین قربانی باشه....

جلوی درب بنیاد باران این شعر در چشمام جاری بود :

آخرین برگ سفر نامه باران این است:

 که زمین چرکین است ...

                                        چ

                                               ر

                                                       ک

                                                              ی

                                                                     ن

                                                                             است ...